Στην Πάτρα τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί πολλά γεγονότα
που αφορούν μετανάστες, οι οποίοι μαζεύονται στην Αχαϊκή πρωτεύουσα
προσπαθώντας να φύγουν λαθραία προς Ιταλία και από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη
και την Αμερική. Πολλά από τα γεγονότα αυτά θα τα αποκαλούσαμε «σημεία και
τέρατα» και έχουν γίνει ευρέως γνωστά λόγω της δημοσιότητας που πήρανε. Ο
ρατσισμός, η ξενοφοβία και ο φασισμός έχουν βρει πρόσφορο έδαφος και τροφή για
τα κοφτερά τους δόντια. Ταυτόχρονα όμως έχει αναπτυχθεί και ένα
αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό κίνημα. Δεν ξέρω πόσο ισχυρό είναι και πως
εκδηλώνει τη δράση του. Στην τελευταία επίσκεψή μου στην πόλη φωτογράφισα
κάποια συνθήματα στους τοίχους, συνθήματα αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά. Φτάνουν
αυτά; Ασφαλώς όχι. Ελπίζω πως η δράση αυτή είναι και θα γίνει ισχυρότερη. Για
το καλό όλων μας!
Στον πάνω όροφο του Εθνικού
Αρχαιολογικού Μουσείου, στην αίθουσα 48, βρίσκονται, ανάμεσα σε κινητά ευρήματα
και λίγες αλλά σπουδαίες τοιχογραφίες από το Ακρωτήρι της Αρχαίας Θήρας
(Σαντορίνη). Παλιότερα υπήρχαν πολύ περισσότερες αλλά επέστρεψαν στο νησί.
Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, τέτοιες μέρες βγαίναμε στα χωράφια για να βρούμε κρεμμύδες.Το γούρι της Πρωτοχρονιάς, που κρεμάγαμε έξω από το σπίτι για να μας προστατέψει από το κακό. Αν και προσέχαμε να τις βγάλουμε χωρίς να τις καταστρέψουμε, ήταν αρκετές αυτές που αχρηστεύονταν. Τα χρόνια πέρασαν, έφτιαξα το δικό μου σπιτικό και εκτός από 1-2 φορές στην αρχή, την κρεμμύδα την αγόραζα κάθε χρόνο, συνήθως από τη λαϊκή της περιοχής μου.
Σαν σήμερα, πέντε χρόνια πριν ταξιδεύαμε στην Τυνησία. Με τους φίλους που κάναμε εκείνο το ταξίδι είμαστε και αυτές τις μέρες μαζί και ξαναθυμηθήκαμε εκείνο το ταξίδι. Δύο φωτογραφίες από την έρημο από τότε.
Στην Όαση Tamerza, ένας ντόπιος επιδεικνύει ένα ερπετό της ερήμου προκειμένου να εισπράξει ένα μικρό αντίτιμο για τη φωτογράφησή του.